دخترم با تو سخن مي گويم ‏ زندگي درنگهم گلزاريست ‏ و تو با قامت چون نيلوفر،شاخه ي پر گل اين گلزاري ‏ من به چشمان تو يک خرمن گل مي بينم ‏ گل عفت ، گل صدرنگ اميد ‏ گل فرداي بزرگ گل فرداي سپيد چشم تو اينه ي روشن فرداي من است ‏ گل چو پژمرده شود جاي ندارد در باغ ‏ کس نگيرد زگل مرده سراغ دخترم با تو سخن مي گويم ‏ ديده بگشاي و در انديشه گل چينان باش همه گل چين گل امروزند ‏ همه هستي سوزند ‏ کس به فرداي گل باغ نمي انديشد ‏ انکه گرد همه گل ها به هوس مي چرخد ‏ بلبل عاشق نيست ‏ بلکه گلچين سيه کرداريست ‏ که سراسيمه دود در پي گل هاي لطيف ‏ تا يکي لحظه به چنگ ارد و ريزد بر خا ک دست او دشمن باغ است و نگاهش ناپاک ‏ تو گل شاداي ‏ به ره باد مرو ‏ غافل از باد مشو اي گل صد پر من ‏ همه گوهر شکنند ‏ ديو کي ارزش گوهر داند ‏ دخترم گوهر من ، گوهرم دختر من تو که تک گوهر دنياي مني ‏ دل به لبخند حرامي مسپار دزد را دوست مخوان ‏ چشم اميد به ابليس مدار ‏ اي گوهر تابنده بي مانند ‏ خويش را خار مبين ‏ اري اي دخترکم ‏ اي سراپا الماس از حرامي بهراس ‏ قيمت خود مشکن ‏ قدر خود را بشناس ‏ قدر خود را بشناس                                            
 
      شعر از مهدی سهیلی